BAHAGI 3 (WAKAS)
Mabilis akong tumakbo pabalik sa lihim na silid sa likod ng aparadorng narra. Ngunit bago ko tuluyang maisara ang pinto, narinig ko na ang malalakas na yabag sa pasilyo.
—Sigurado ka bang nandito pa siya, Ric? —boses iyon ni Valeria, malamig at walang bahid ng pagsisisi.
—Naiwan niya ang bag at susi ng kotse sa kusina, —sagot ni Ricardo. —Wala siyang takas. Kapag natapos ito ngayon, pipirmahan ng pinagbayaran nating punerarya ang death certificate bilang cardiac arrest dahil sa overdose ng sleeping pills. Bukas, iyo na ang trust fund at ang bahay na ito.
Hindi ko na hinintay na hanapin pa nila ako.
Kinuha ko ang aking cellphone at pinindot ang speakerphone habang naka-dial sa Makati Police Station at sa Legal Division ng Insurance Commission, na kanina pa tinawagan ni Nicolas matapos niyang i-forward ang lahat ng audio recording mula sa hidden microphones na itinanim ko sa bahay noon pang nag-renovate kami.
Kasabay nito, pinindot ko ang emergency alarm ng buong Forbes Park estate.
Umalingawngaw ang nakakabinging sirena sa buong kabahayan.
Bumukas ang panel ng lihim na aparador. Lumabas ako nang diretso, hawak ang aking telepono na kasalukuyang nagla-live stream sa lahat ng social media accounts ng aming kumpanya.
—Naghahanap ba kayo sa akin? —madiin kong tanong.
Nanigas si Ricardo. Nabitawan ni Valeria ang dalang hiringgilya na may pampatulog.
—Laura… magpaliwanag ako— nauutal na simula ni Ricardo habang pilit na humahakbang paatras.
—Huwag ka nang magpaliwanag, Ric, —sabi ko sabay pakita ng screen ng telepono. —Alam ng buong board of directors. Alam ng pulisya. At alam ng publiko ang relasyon ninyong dalawa, ang anak ninyo sa Nuvali, at ang ₱24 milyong insurance na plinano ninyong kubrahin matapos ninyo akong lasunin.
Biglang sumugod si Ricardo para agawin ang telepono, ngunit kasabay niyon ang marahas na pagkalampag ng mga pinto sa ibaba.
Apat na armadong pulis, kasama ang private security ng Forbes Park at ang anak kong si Nicolas, ang mabilis na umakyat sa hagdan.
—Ibagsak mo ang armas, Montenegro! —sigaw ng hepe ng pulisya.
Napaluhod si Valeria habang umiiyak at nagmamakaawa, habang si Ricardo ay dinaluhong ng mga awtoridad at pinosasan sa sahig mismo ng silid na binalak niyang maging libingan ko.
Nang dumaan si Ricardo sa harap ko habang inilalabas ng mga pulis, tiningnan ko siya nang diretso sa mga mata—walang luha, walang takot, kundi puro poot at dignidad.
—Binigay ko sa iyo ang labing-apat na taon ng buhay ko, Ricardo, —mahinahon ngunit mariin kong sabi. —Ngunit ang natitirang buhay mo ay gugugulin mo sa likod ng rehas.
Lumapit sa akin si Nicolas at mahigpit akong niyakap. Sa kabila ng panlalamig ng paligid at ng wasak na tiwala, alam kong ligtas na ako. Ang bahay na ipinatayo ng aking ama ay nanatiling akin, at ang kataksilang binalak nilang ilibing sa dilim ay tuluyan nang nalantad sa liwanag.