ITINAGO AKO NG AKING AMA SA ILALIM NG KANYANG MESA—AT DOON KO TAHIMIK NA PINAKINGGAN ANG NAKAKAKILABOT NA DAHILAN KUNG BAKIT AKO PINAKASALAN NG ASAWA KO
Ako si Clara Mendoza-Villanueva. Sa paningin ng mataas na lipunan ng Maynila, ang buhay ko ay isang perpektong fairytale. Bilang kaisa-isang tagapagmana ng Mendoza Empire—isang higanteng kumpanya na nagmamay-ari ng mga sikat na hotel at resorts sa buong Pilipinas—lumaki ako sa luho, protektado mula sa kalupitan ng mundo. At nang makilala ko si Anton Villanueva, inakala kong nakumpleto na ang aking kwento.
Si Anton ay hindi galing sa isang bilyonaryong pamilya, ngunit siya ay matalino, napakagwapo, at puno ng ambisyon. Siya ang naging Vice President of Operations sa aming kumpanya, at doon kami nagkahulugan ng loob. Minahal niya ako nang buong-buo. O iyon ang pinaniwalaan ko sa loob ng tatlong taon naming pagsasama.
Ang tanging hindi kumbinsido sa aming perpektong pag-ibig ay ang aking ama, si Don Arturo Mendoza.
Si Papa ay isang matigas na negosyante ngunit isang napakalambing na ama. Bago ang aming kasal, paulit-ulit niya akong binalaan. “Clara, anak, hindi ko nakikita ang katapatan sa mga mata ng lalakeng iyan. Masyado siyang perpekto, at sa mundong ito, walang taong walang itinatagong dumi.” Ngunit dahil sa pambubulag ng pag-ibig, nagmakaawa ako kay Papa. Dahil hindi niya kayang tiisin ang aking mga luha, pumayag siyang ikasal kami ni Anton.
Lumipas ang tatlong taon. Naging huwarang asawa si Anton, at unti-unting lumambot ang puso ni Papa sa kanya. Sa katunayan, dahil sa unti-unting paghina ng kalusugan ni Papa nitong mga nakaraang buwan, ipinaubaya na niya ang malaking bahagi ng pamamalakad ng kumpanya kay Anton.
Inakala kong naging maayos na ang lahat. Hanggang sa dumating ang isang maulan na hapon na tuluyang wumasak sa aking ilusyon.
ANG KAKAIBANG KILOS NG AKING AMA
Maaga akong umuwi mula sa aking boutique noong araw na iyon. Naisipan kong dumaan sa mansyon ni Papa upang surpresahin siya at dalhan ng paborito niyang ensaymada.
Pagkapasok ko sa kanyang malawak na home office, nadatnan ko siyang nakaupo sa kanyang malaking silyang gawa sa mahogany. Mukha siyang pagod na pagod, namumutla, at pawis na pawis. Ang kanyang mga kamay ay nanginginig habang may hawak na isang manipis na folder.
“Papa? Ayos lang po ba kayo?” nag-aalalang tanong ko, mabilis na lumapit sa kanya.
Nang makita niya ako, nanlaki ang kanyang mga mata. Sa halip na matuwa, mababakas ang matinding kaba at takot sa kanyang mukha.
“Clara… anong ginagawa mo rito? Dapat ay nasa bahay ninyo ka na,” nanginginig na sabi ni Papa.
“Dinalaw ko lang po kayo. Papa, dadalhin ko na kayo sa ospital. Ang putla-putla ninyo!” hinawakan ko ang kanyang braso ngunit mabilis niya itong binawi.
Bago pa man siya makasagot, narinig namin ang tunog ng isang sasakyan na pumasok sa garahe ng mansyon. Sinundan ito ng mga yabag ng sapatos sa pasilyo.
Mas lalong namutla si Papa. Tiningnan niya ang orasan sa kanyang pader at nag-panic.
“Nandito na siya… Clara,
May lihim na matagal nang itinago, at mabubunyag ito sa dulo—basahin ang buong kwento sa mga komento .
Part2
“Nandito na siya… Clara, pakinggan mo ako nang mabuti kung mahal mo pa ang iyong ama!” bulong ni Papa na halos hindi makahinga sa tindi ng taranta. Hinawakan niya ako sa magkabilang balikat, may luha sa kanyang mga mata. “Magtago ka. Agad! Sa ilalim ng aking mesa, sa likod ng makakapal na kurtina. Huwag kang iimik, huwag kang hihinga, anuman ang marinig mo!”
Wala akong nagawa kundi sumunod. Sa bilis ng tibok ng aking dibdib at panginginig ng buong katawan, lumuhod ako at pumasok sa madilim na ilalim ng malaking mahogany desk, hinila ang mabibigat na tela ng kurtina upang itago ang aking sarili. Ilang segundo lamang ang lumipas nang bumukas ang pinto ng opisina.
“Don Arturo,” ang boses na iyon—malamig, kampante, at walang bahid ng paggalang. Si Anton. “Bakit po parang nakakita kayo ng multo? At nasaan si Clara? Sinabi ng kasambahay na nandito raw siya.”
Nanatili akong nakaupo sa malamig na sahig, nakatakip ang dalawang kamay sa aking bibig. Sa pamamagitan ng maliit na espasyo sa pagitan ng sahig at ng tela ng kurtina, nakita ko ang sapatos ni Anton na huminto ilang pulgada lamang mula sa aking mukha.
“Wala rito ang aking anak, Anton,” sagot ni Papa, sinikap na patatagin ang boses ngunit rinig na rinig ko ang panginginig nito. “At huwag mo akong kausapin nang ganyan. Ako pa rin ang nagmamay-ari ng kumpanyang ito.”
Isang nakakakilabot na tawa ang pinakawalan ni Anton. Rinig ko ang paghila niya ng silyapatabi sa mesa at ang pag-upo nito, ang kanyang mga takong ay marahas na pumipintig sa sahig.
“Tumanda na kayo, Don Arturo, kaya marahil ay hindi ninyo napapansin ang mga pagbabago,” mapanghamak na wika ni Anton. “Ang mga dokumentong pinirmahan ninyo noong nakaraang linggo? Lahat ng shares, ang bawat ari-arian, ang kontrol sa Mendoza Empire—nasa pangalan ko na. Legal ang bawat isa. Ang kailangan ko na lamang ay ang inyong huling pirma sa quitclaim, at tuluyan nang mawawala ang mga Mendoza sa eksena.”
“Hayop ka!” sigaw ni Papa, narinig ko ang pag-untog ng kanyang mga kamay sa mesa. “Minahal ka ng anak ko! Pinagkatiwalaan ka namin! Bakit mo ginawa ito?!”
Tumahimik si Anton nang ilang sandali. Naramdaman ko ang paglamig ng hangin sa silid, parang ang bawat segundo ay tumitigil habang pinakikinggan ko ang pag-amin na wawasak sa aking buong pagkatao.
“Minahal?” mahinang sambit ni Anton na may kasamang panlilibak. “Don Arturo, akala niyo ba ay aksidente lang ang pagtatagpo namin ni Clara tatlong taon na ang nakararaan? Lahat ng iyon ay planado. Ang pag-aaral ko ng kanyang mga paborito, ang pagpapakita ko ng perpektong pagkatao—isang malaking palabas para makuha ang tiwala ng tagapagmana.”
Isang matinding kirot ang tumusok sa aking dibdib. Ang lalaking pinaglaanan ko ng aking buong buhay, ang yumakap sa akin sa mga gabing malungkot ako, ang pinaniniwalaan kong kakampi ko sa mundong ito—isang halimaw na may planong sirain kami mula sa simula.
“At bakit mo ginawa ang lahat ng ito?” tanong ni Papa, nanghihina na ang boses, puno ng pagsisisi. “Ano ba ang kasalanan namin sa iyo?”
“Hindi niyo ako kasalanan, Don Arturo,” malamig na tugon ni Anton. “Kasalanan ito ng tatay ko. Dalawampu’t limang taon na ang nakararaan, pinatalsik at pinahiya ninyo siya sa kumpanyang ito. Nawalan siya ng lahat, naghirap, at namatay sa kawalan ng pag-asa dahil sa inyong kasakiman. Sinumpa ko noon na babawiin ko ang lahat ng sa amin, at ang pinakamadaling paraan ay ang sirain ang inyong angkan mula sa loob. Ang pagpapakasal kay Clara? Iyon ang pinakamagandang tropeo. Ang gawing asawa ang anak ng taong sumira sa amin, para sa huli, ako ang hahalili sa inyong trono habang siya ay umiiyak sa isang sulok.”
Naramdaman ko na lamang ang pagpatak ng aking mga luha sa sahig. Walang tunog, walang hiyaw—isang tahimik na pagkasira ng aking mundo. Ang fairytale na inakala ko ay bangungot pala.
“Ngayon, pirmahan ninyo na ito, Don Arturo,” utos ni Anton habang narinig ko ang pag-abot ng isang papel at panulat. “O kaya ay tuluyan ko nang alisin ang sakit sa ulo ng anak ninyo. Alam kong mahina na ang puso ninyo, at madali lamang gumawa ng aksidente sa isang mansyon na tulad nito.”
Sa sandaling iyon, habang nakatago ako sa dilim ng ilalim ng mesa, naramdaman ko ang pagbabago sa aking sarili. Ang mahina at bulag na Clara ay namatay na. Ang naiwan ay ang nag-iisang tagapagmana ng imperyo, at handa na akong makipaglaro sa demonyong pinakasalan ko.