BAHAGI 3
“Ilabas mo ang mga dokumento, abogado,” utos ni Doña Evelyn nang hindi man lang tinitingnan si Christopher.
Lumapit ang personal na abogado ng pamilya at inilatag ang isang makapal na brown envelope sa ibabaw ng lamesita. Naglalaman ito ng opisyal na DNA test results mula sa isang kilalang laboratoryo sa Singapore, kasama ang mga CCTV footage mula sa isang pribadong boutique hotel sa Tagaytay at mga transaksyon sa fertility clinic sa Davao.
Si Julian ang tunay na ama ng kambal.
Nang magsimulang magkaproblema ang relasyon namin ni Christopher, nalaman pala ni Michelle na si Julian ang may hawak ng mga lihim na bank account ng pamilya Romualdez sa ibang bansa. Ginamit ni Michelle ang pagnanais ni Christopher na magkaanak upang makapasok sa pamilya, habang kasabwat si Julian upang tuluyang maagaw ang pamumuno sa korporasyon kapag napaalis na ako—ang tanging taong mahigpit na nagbabantay sa pananalapi ng kumpanya.
“Ginamit mo lang ako?” nanginginig na tanong ni Christopher, tumutulo ang luha habang nakaturo kay Michelle. “Ipinagpalit ko ang asawa ko para sa ‘yo! Sinira ko ang buhay ko para sa ‘yo!”
“Ikaw ang nagpumilit, Christopher!” sigaw pabalik ni Michelle, habang desperadong pinupunasan ang luha. “Naniwala ka agad dahil sa sobrang taas ng pride mo! Akala mo ba talagang magkakagusto ako sa lalaking walang ibang alam kundi ipagmalaki ang perang hindi naman kanya?”
Hindi na pinatagal ni Doña Evelyn ang eksena.
“Palayasin ang babaeng iyan at ang mga bata sa pamamahay ko,” malamig na utos ng matrona sa mga security guards. “At ikaw, Christopher… tinatanggal na kita bilang Chief Executive Officer. Ang lahat ng mana mo ay opisyal nang binabawi ng pamilya. Wala kang iiwang kahit isang sentimo mula sa pondo ng Romualdez.”
Nang gabing iyon, lumabas si Christopher sa mansyon na walang naiwan kundi ang damit na suot niya. Ang mga ari-ariang ipinagmamalaki niya ay nanatili sa aking pangalan dahil sa prenuptial agreement, habang ang posisyon sa kumpanya ay tuluyang nawala. Si Michelle naman ay iniwan din ni Julian, na tanging ang impluwensya lamang sa kumpanya ang habol at walang balak panagutan ang babae.
Makalipas ang tatlong buwan, nakaupo ako sa isang café sa BGC habang pinapanood ang paglubog ng araw sa ibabaw ng mga gusali ng Taguig. Tumunog ang aking telepono—isang tawag mula sa isang hindi kilalang numero.
Nang sagutin ko ito, narinig ko ang basag at desperadong boses ni Christopher mula sa kabilang linya.
“Victoria… patawarin mo ako. Nagkamali ako. Nawala ang lahat sa akin… ikaw lang ang pamilyang mayroon ako. Pwede ba tayong mag-usap?”
Tumingin ako sa contract briefing na nakalatag sa aking harapan—isang bagong multi-million expansion project sa Visayas na ako mismo ang nagmamay-ari.
“Sabi mo noon, mag-isa lang ako kasama ang mga spreadsheets ko,” mahinahon kong tugon. “Tama ka naman. Pero ang mga spreadsheets na ito ang nagpapakain sa akin nang marangal, habang ikaw, kahit ang sarili mong pagkatao, hindi mo na kayang bilhin pabalik.”
Ibinaba ko ang tawag at agad na ibinlock ang numero. Sa wakas, malaya na ako.