Bahagi 3: Ang Panginginig ng mga Mapagmataas
Nalukot ang mukha ni Leandro habang nakatitig sa lalaking lumabas. Bilang CEO, pamilyar sa kanya ang mukha ng mga taong kayang bumili ng buong bansa sa isang lagda lamang. Nagsimulang manginig ang kanyang mga tuhod, habang si Bella naman ay nakatunganga, hindi makapaniwala sa karangyaang nakikita.
“S-Sino ang mga ‘yan?!” sigaw ni Donya Elizabeth, pilit na pinapanatili ang kanyang pekeng postura. “Wala kayong karapatang manghimasok sa pribadong kasal ng anak ko! Guards, palayasin niyo ang mga bastos na ‘yan!”
Walang guwardiyang gumalaw. Sa halip, dose-dosenang armadong tauhan ng Sterling security ang pumalibot sa kanilang maliit na yate, nakatutok ang bawat matatalim na tingin sa mga bisita.
Lumapit si Alexander sa akin. Lumuhod siya sa basang sahig nang walang pag-aalinlangan, binalewala ang kanyang libo-libong dolyar na kasuotan, at niyakap kaming dalawa ni Mia. Nanginginig ang kanyang mga kamay habang hinahaplos ang aking basang pisngi.
“Patawarin mo ako, Clara… Patawarin mo ako kung nahuli ako,” basag ang boses na bulong ni Alexander, bago marahang hinalikan ang noo ng aming anak. “Daddy is here now, Mia. No one will ever hurt you again.”
Nang tumayo si Alexander at humarap sa pamilya ko, nagbago ang hangin sa buong daungan. Ang lamig ng kanyang boses ay mas nakamamatay kaysa sa tubig na kinahulugan namin.
“Sino sa inyo…” malamig niyang utos, bawat pantig ay may bigat ng kamatayan, “…ang may lakas ng loob na magtapon sa aking asawa at tagapagmana sa dagat?”
Nalaglag ang baso mula sa kamay ni Roberto. Si Leandro naman ay tuluyan nang napaluhod sa sahig ng kanilang yate, nanlalaki ang mga mata sa kilabot. “M-Mr. Sterling… kayo po ba ‘yan? Asawa… asawa niyo ang hampaslupang ‘yan?!”