Part 3
Lumipas ang anim na buwan.
Ang marangyang penthouse sa Makati at ang mga sports car ko ay nawala nang parang bula, naibenta upang bayaran ang milyun-milyong pisong danyos at mawala ang banta ng kulungan. Iniwan ako ni Vanessa nang maubos ang luho, at wala nang natira sa reputasyong pinaghirapan kong buuin sa mundo ng korporasyon.
Nakatira na lamang ako ngayon sa isang maliit, inuupahang studio apartment sa Mandaluyong, nagtatrabaho bilang isang freelance consultant na halos walang kumuha dahil sa nabahiran kong pangalan.
Ngunit ang pinakamasakit na parusa ay dumarating tuwing ikalawang Sabado ng buwan.
Ayon sa desisyon ng korte, pinapayagan lamang akong makita si Noah sa loob ng dalawang oras, sa ilalim ng mahigpit na bantay ng isang court-appointed supervisor sa isang public play center.
Nakatayo ako sa likod ng salaming harang, pinapanood ang mag-iisang taong gulang ko nang anak. Malusog siya, masayahin, at may mga ngiping nagsisimula nang tumubo. Nang magtama ang mga mata namin, walang pagkilala sa kanyang mga tingin. Para sa kanya, isa lamang akong estrangherong kumakaway sa kabila ng salamin.
Dumating si Claire para sunduin siya. Maaliwalas ang kanyang mukha, malayo sa babaeng dating napupuyat at umiiyak sa madilim naming kwarto sa Makati. Hawak niya ang maliit na kamay ni Noah habang tinuturuan itong maglakad palabas.
Hindi siya lumingon sa direksyon ko.
Tinitigan ko ang aking mga kamay—mga kamay na dating may hawak ng lahat: isang tapat na asawa, isang buong pamilya, at isang magandang kinabukasan. Lahat iyon ay ipinagpalit ko sa ilang gabi ng panandaliang aliw.
Habang pinapanood ko silang sumakay sa kotse at tuluyang lumayo, umalingawngaw muli sa aking isipan ang huling linyang iniwan niya sa akin:
Huwag mong hanapin ang bagay na hindi mo kailanman sinikap na protektahan.
Wala na akong asawa. Wala na akong anak. At sa sarili kong kasakiman, naiwan akong mag-isa sa gitna ng mga guhong ako mismo ang nagtayo.