Part 4: Ang Wakas ng Huwad na Hari
“Lara… makinig ka muna sa akin. Let me explain,” lumuluhang nagmakaawa si Adrian, susubukan sana akong hawakan sa braso pero agad siyang itinulak palayo ng mga pulis. “Ginawa ko lang ‘yun dahil… dahil nalulugi ang investments ko! Pamilya tayo, Lara! Asawa mo ako!”
“Wala akong asawang kriminal,” tugon ko nang walang bahid ng pag-aalinlangan.
Inilabas ni Atty. Mendoza ang makakapal na subpoena at warrant of arrest. “Mr. Adrian Villareal, Mr. Ernesto Villareal, at Paolo Villareal: Kinasasuhan kayo ng Qualified Theft, Falsification of Public Documents, Identity Theft, at Syndicated Estafa. Walang piyansa ang huli.”
Hindi na nakapagsalita si Don Ernesto nang ipusod sa likod ang kanyang mga kamay. Si Paolo ay umiiyak na parang bata habang kinakabitan ng posas, isinusumpa ang kanyang ama at kuya sa pagdadala sa kanya sa kapahamakan. Si Doña Vicky naman ay napasalampak sa sahig, humihingi ng tawad habang yakap ang sariling mga tuhod—ngunit huli na ang lahat para sa pagsisisi.
Bago sila tuluyang hilahin palabas ng kwarto, lumapit ako kay Adrian. Hinubad ko ang wedding ring sa aking daliri at ibinagsak iyon sa sahig, diretso sa paanan niya.
“Sinabi mo noon kay Papa mo, mas uto-uto ako kaysa akala ninyo,” bulong ko sa kanyang tainga. “Pero nakalimutan mong ako ang nagtayo ng negosyong pinapangarap ninyong nakawin. Lahat ng pag-aari mo—ang kotse, ang kumpanya, pati ang bawat sentimo sa bulsa mo—bawi na lahat ng bangko bago pa mag-alas-dose ng tanghali.”
Nang hilahin siya ng mga awtoridad palabas ng gusali, sinalubong sila ng mga nag-aabang na mamamahayag sa lobby, binabalot ng mga flash ng camera ang kanilang kahihiyan.
Paglabas ko ng bangko, huminga ako nang malalim habang dinadama ang sariwang hangin ng tanghali. Walang luhang pumatak sa aking mga mata. Natapos na ang limang taon ng pagkabulag; simula na ito ng aking kalayaan, at wala silang naiwang kahit isang piraso mula sa akin.