Part 4
Lumipas ang dalawang buwan. Dumating ang unang araw ng pasukan sa UP Diliman.
Nakatayo ako sa ilalim ng mga luntiang punong akasya sa Academic Oval, suot ang simpleng puting shirt at jeans. Hawak ko ang aking ID at mga libro para sa unang klase sa National Institute of Molecular Biology and Biotechnology. Sa wakas, malinis ang hangin. Payapa ang isip ko.
Sa tapat ng Palma Hall, aksidente kong nakita si Ysa at si Carlo.
Hindi naging maganda ang takbo ng mga bagay para sa kanila. Nalaman ng lahat sa dati naming high school ang buong kwento kung paano nila ako tinrato bago lumabas ang mga resulta. Ang pamilya ni Carlo, na dating nagyayabang na bagay sila ni Ysa, ay napahiya nang husto nang mabalita sa mga pahayagan ang pangalan ko bilang pinakamataas na UPCAT scorer.
Dahil sa pressure at guilt, hindi nakapag-focus si Ysa sa pag-aaral at nagka-problema sa kanyang subjects. Si Carlo naman, laging tulala, halos hindi na kinakausap ni Ysa dahil naging lason na ang ugnayan nilang dalawa na binuo sa paninira at pagtataksil.
Nang makita ako ni Carlo mula sa malayo, nanlaki ang mga mata niya at sinubukang humakbang papalapit sa akin. “Mara—”
Hindi ako tumigil sa paglalakad. Hindi ako umiwas ng tingin, pero hindi ko rin siya binigyan ng kahit katiting na pagkilala. Nilampasan ko siya na parang isang estranghero na nadaanan lang sa bangketa.
Sa gate ng unibersidad, may tumawag sa akin mula sa isang grupo ng mga kapwa ko scholar. “Mara! Halika na, sabay-sabay na tayong pumasok sa lab!”
“Susunod na!” masigla kong sagot.
Naisip ko ang pamilya ko sa Quezon City. Paminsan-minsan ay nagpapadala pa rin sila ng mensahe ng panghihinayang, humihingi ng tawad at nagmamakaawang umuwi ako tuwing linggo. Pinapatawad ko sila sa aking puso para sa sarili kong katahimikan, ngunit ang distansya ay mananatili.
Hindi na ako ang babaeng nagmamakaawa para sa kaunting espasyo sa elevator, o ang anak na naghihintay ng tira-tirang pakwan sa mesa.
Iniwan nila ako sa NAIA dahil akala nila ako ang pinakamahina. Hindi nila naisip na kung minsan, ang taong tahimik na naiiwan sa ulan ang siyang may pinakamalapad na pakpak para lumipad nang mag-isa.