Part 3: Ang Pagsingil<\/b><\/p>\n
Hindi ako natinag sa banta ni Carlo. Sa halip, kinuha ko ang aking bag at inilabas ang isang folder na kanina ko pa inihanda habang hinihintay ko sila.<\/p>\n
“Mabuti at binanggit mo ang batas, Carlo,” mahinahon kong wika habang binubuklat ang mga dokumento. “Nakalimutan mo yatang bago tayo ikasal, ipinagpilitan ng nanay mo na pumirma tayo ng Pre-Nuptial Agreement dahil takot silang mahati ang lumang bahay ninyo sa Bulacan sakaling maghiwalay tayo. Ang nakasaad doon: Complete Separation of Properties. Lahat ng kinita at kikitain ko, akin lang. Lahat ng sa ‘yo, sa ‘yo lang.”<\/p>\n
Nang marinig iyon ni Carlo, tuluyang nawala ang yabang sa kanyang mukha. Tila binuhusan siya ng yelong tubig. Ang mismong kasunduang ginawa nila noon para protektahan ang kakaunti nilang ari-arian laban sa akin ang siyang papatay sa kanya ngayon.<\/p>\n
“At hindi lang ‘yan,” dagdag ko habang iniaabot ang kopya ng complaint affidavit. “Kausap ko na ang corporate lawyer ko bago ka dumating. Sinampahan na kita ng kasong Adultery, Economic Abuse sa ilalim ng RA 9262, at Estafa dahil sa paggamit ng credit card ko sa sarili mong kapritso nang walang pahintulot ko.”<\/p>\n
Biglang tumunog ang telepono ni Carlo. Nang sagutin niya ito, narinig ko ang histerikal na boses ng kanyang ina mula sa kabilang linya.<\/p>\n
“Carlo! Tulungan mo kami! May subpoena na dumating sa bahay! At ang tatay mo, inatake na naman dahil tinanggal siya sa listahan ng operasyon! Nasaan na ang pambayad mo?!”<\/p>\n
Nanginginig ang mga kamay ni Carlo habang hawak ang cellphone. “M-Ma… sandali lang… kausap ko pa si Liza…”<\/p>\n
“Bakit hindi mo ibenta ang singsing ni Sabrina?” bulong ko sa kanya, sapat lang para marinig nilang magkapatid. “O kaya, hingin mo sa kanya ang pambayad sa operasyon. Hindi ba sabi mo disente siya, elegante, at tunay na bagay sa ‘yo? Patunayan mo ngayon kung kaya ka niyang pakainin at iligtas ang tatay mo.”<\/p>\n
Lumuhod si Carlo sa harap ko, nawala ang lahat ng dating yabang. “Liza, parang awa mo na… Magbago man ang isip ko, ‘wag mo lang pabayaan si Papa. Pamilya mo pa rin kami…”<\/p>\n
“Hindi niyo ako itinuring na pamilya, Carlo,” sagot ko habang itinuturo ang dalawang maleta sa tabi ng pinto. “Itinuring niyo lang akong bangko. Ngayon, tapos na ang serbisyo ko. Kunin mo ang mga gamit mo at lumayas kayo sa condo ko bago ko tawagin ang security.”<\/p>\n
\n